آیا فقط می توان منتظر ماند؟تا کسانی که به مرحله سوم رشد فکری رسیده اند تغییر و تحولات اجتماعی را رقم زنند و مدام در حال مبارزه باشند و در برابر بی عدالتی ها سینه سپر کرده و امور را سر و سامان دهند؟صراحتا باید گفت این یک انتظار واهی است و جوامعی که منتظرند تا روزی صرفا نخبگان شان بپاخیزند و بر ناسازگاران آن جمع فایق بیایند و عدالت و صلح و آرامش را بر جامعه حاکم کنند به سرابی دل بسته اند که تشنگی و عطش آنها را بر طرف و آرام نخواهد کرد. چون امور جامعه توسط تحصیل کردگان، اهل فن و مهارت و اساسا افرادی که در مرحله دوم هرم رشد فکری هستند سامان می یابد. البته اگر آنها حاضر باشند برای رسیدن به حق و حقوق خود و اجرای عدالت در جامعه تلاش و هزینه کنند و به اهمیت پست های حساس و کلان مدیریتی پی برده و نسبت به اینکه چه کسی بر سر کار می آید حساس باشند و حتی برای حضور در آن پست ها همواره در پی کسب آمادگی لازم بوده و در رقابت های آن حضور فعالی داشته باشند، آنوقت است که می توان به پیشرفت جامعه امیدوار بود.زیرا وظیفه ذاتی کسانی که به مرحله سوم رشد فکری می رسند ایجاد تحول علمی، فرهنگی و ارتقا سطح درک و بینش اجتماعی و کیفیت زندگی است و آنها در این راه و در تمامی مسیر زندگی خود مجبورند همواره مواظب ضربه هایی که از طرف غریبه و دوست و آشنا بدلیل تقاوت شیوه زندگی شان با باورها و اعتقادات و رسوم و سنت های حاکم برجامعه ای که در آن زندگی می کنند، باشند و اغلب تمامی تلاش آنها متمرکز بر زندگی بر اساس مدل تسهیل شده و جدیدی است که برای اجرایی کردن آن خیلی زحمت کشیده اند و هر چند خیر جمعی و کمک به دیگران برای داشتن زندگی بهتر مهم ترین دغدغه آنهاست. اما بدلیل اینکه در صورت اجرایی شدن برنامه های آنها کسب و

انواع ناسازگاری همانطور که قبلا ذکر شد مرحله اول هرم رشد فکری مرحله ای است که فرد اساسا با خود و در حالات پیشرفته آن با جمع و جامعه ای که در آن زیست می کند سر ناسازگاری دارد و برای شناخت بهتر آن می توانیم آن را به چند دسته زیر تقسیم کنیم.1_ ناسازگاری طبیعی: کودک در بدو تولد با محیط پیرامون خودش ناسازگاری دارد. سیستم خواب و خوراک و تنفس او متحول شده و حالا باید باید با محیط جدید خو بگیرد. قواعد و قوانین محیط جدیدش را نمی شناسد و یکی یکی و با نرمی و حوصله والدین و مربیان باید آنها را بیاموزد و تمرین و تجربه کند و این نقش پذیری ها و تمرین و تجربه های سال های اولیه زندگی کودک که در مرحله اول و در یک خانواده هسته ای متاثر از رفتار والدین و چگونگی رفتار آنها با یگدیگر است از اهمیت بسیاری برخوردار بوده و در صورت حرفه ای بودن مسیر سازگاری او با زندگی جدیدش را تسهیل کرده و آینده رشد فکری او را تضمین خواهد کرد. پر واضح است که این ناسازگاری ها در محیط خارج از خانه و در مدارس نیز با تربیت و تعلیم مربیان کاربلد و سیستم آموزش و پرورش حرفه ای می تواند برطرف شده و این حمایت اگر تا رسیدن به رشد کافی و بلوغ فکری او ادامه یابد می تواند وی را در مسیر رو به رشدی قرار دهد که نه تنها سبب پیشرفت خود و اطرافیان و خانواده آینده او باشد که خیر و نفع او نیز به جامعه پیرامونش برسد.2_ ناتوان ناسازگار:خیلی از ناتوانی های جسمی و ذهنی سبب ناسازگاری با ساختارهای معمول و آنچه عرف زندگی است شده و در صورتی که از طرف والدین و مسئولان اجتماعی به این ناسازگاری ها و راه های تسهیل و به رسمیت شناختن آنها توجه نشود موجب مشکلات جدی در سازش این بخش از افراد جامعه با خود و آنچه لوازم زندگی اجتماعی است خواهد شد.3_ ناساز

معنویت چه می کند؟در اولین گام ضمن به رسمیت شناختن تنهایی بشر فکری به حال این تنهایی می کند و او را از حس رها شدگی و بی پناهی و ترس هایش می رهاند. بطوریکه با گام نهادن به دنیای معنا خود را جزئی از یک کل منظم و قابل اطمینان می یابد که به راحتی می تواند با اعتماد بر قوانین و قواعد حاکم بر آن مسیر رو به رشدی را انتخاب و امکان زندگی سالمی را برای خود مهیا کند.او متوجه می شود که قوه "تشخیص خوبی از بدی " در درون وجودش تعبیه شده که وقتی باخود خلوت می کند با صراحت و وضوح واقعیت ها در برابرش نمایان می شود، عقلی دارد که با کمک آن می تواند امور را سبک سنگین کرده و سره و ناسره را از هم تشخیص دهد و از همه مهم تر هزاران نوع نعمت که در پیرامون اوست تا بتواند با بهره مندی و نمونه برداری از آنها سلامت و امنیت و سعادت خودش را در زندگی رقم زند و از همه مهم تر دلبستگی هایی که طعم آن می تواند همیشه کام او را شیرین نگه دارد. مانند:_ مهر و محبت والدین و دایگانی که قبل از آمدنش به دنیا مهر او به دلشان نشسته و خود را برای پرورش و تربیت او آماده کرده بودند(دعای عرفه از حسین بن علی(ع) )_ مثل توان زیستن در لحظه و خوش بودن با اندک امکاناتی که می توانست ساعت های زیاد و حتی روزهای خوشی را برای او بسازد_ مانند شیرینی یادگیری و درک قوانین هستی و توانایی خواندن و نوشتن که هر چند در ابتدا برایش سخت بود اما پای او را به دنیای جدید علم و دانشی گشود که با آن توانست قوای تشخیصی خود را تقویت کند_ مثل دلبستگی و دل کندن های دوران بلوغ که کم کم به او می فهماندند وجود فرد دیگری می تواند غوغایی در درونش ایجاد کند که حتی به تلاطم جدا شدن از او نیز می ارزد _ مانند مهارت زندگی جمعی و توان در جمع بودن و نترسیدن و نهراسیدن

خلاقیت و چالش های آنوقتی بشر از قدرت فکر خود خوب استفاده کرد و بدنبال معنا و مفهوم زندگی بود آنوقت است که ماحصل اندیشه و فکر او جهت پیدا می کند و در راستای بالا بردن کیفیت زندگی به حرکت در می آید و او را در مسیر کشف ناشناخته ها قرار می دهد و این کشف و شهودهای او در آثار جدید و خلاقانه تبلور پیدا می کند و روند زندگی را رو به رشد نگه می دارد.البته رسیدن به این مرحله نه تنها مستلزم طی مراحل نه گانه قبل خود است بلکه نیاز به استقامت و پایداری در راه خلق اثر یا ایده ای است که فرد آن را ساخته و پرداخته یا کشفی است که قبل از او دیگران متوجه آن نبوده اند. اما قسمت سخت کار شناساندن و فهماندن آن به دیگرانی است که هیچ آشنایی با آن ندارند و این مشکل در جوامعی که نظام های مالکیت فکریِ قوی و آموزشیِ فعال و رو به رشدی دارند به مقدار زیادی تسهیل شده است اما اتفاق بد در جوامعی رخ می دهد که نه تنها نظام های آموزشی فعالی ندارند که به دلیل جمود فکری حاکم بر اداره کنندگان آن، اساسا کارهای خلاقانه و فعالیت های نو در ابتدا محکومند مگر اینکه در جایی بتوانند در راستای التیام ترس ها و وحشت از تنهایی و نیاز به قدرتی که در اثر انحراف از مسیر رشد فکری به آن چون هوا برای بقا نگریسته می شود و نتیجه آن که سبب شده نتوانند از مراحل اولیه رشد فکری به سلامت عبور کرده و در همان قاعده هرم بمانند، مورد سوء استفاده قرار گیرد؛؛؛؛؛در واقع آنها نه تنها با خالقان ایده های نو و فعالیت های خلاقانه در جنگند که همواره در تلاشند که ایده های نو را به نفع اهداف خود غصب و بر ضد بشریت و صلح و آشتی و آرامش نوع بشر و حتی دیگر موجودات و زمین بکار گیرند. چرا؟؟؟چون آنها بدلایل خود خواسته ای چون خودخواهی و خود بزرگ بینی و تکبر توا